Limburgse handbaldagen logo

Vrijwilligers - Staff

Vrijwilligers - Staff

  • Heb jij een passie voor techniek?
  • Of kun je lekker frietjes bakken?
  • Ben je wellicht de ideale gastheer of gastvrouw?
  • Heb je een vlotte pen?
  • Of ben je gewoon liefhebber van de LHD en wil je daar een steentje aan bijdragen?

 

                                                      

 

Meld je dan aan bij ons vrijwilligerskorps!

De Limburgse Handbal Dagen worden geheel gerund door vrijwilligers. We hebben er meer dan 100, maar kunnen altijd nog een handje hulp gebruiken. Wil jij op de een of andere manier helpen tijdens het driedaagse evenement? Stuur dan een mailtje naar f.dijkstra@lhd.nl of laat een berichtje achter op onze Facebook-pagina


LHD-speaker Danny ook actief bij Oranjedames

Door Frits Feuler (Handbalstartpunt.nl) –Velen in het Indoor Sportcentrum zal het bij het uitzwaaiduel tussen Nederland en Italië niet of nauwelijks zijn opgevallen. Een enkeling zal misschien gedacht hebben ‘dat die speaker een beetje raar sprak.’ Die laatste groep heeft dan een beetje gelijk, want het Nederlands Handbal Verbond had, via coördinator evenementen Monique Tijsterman, uit het Belgische Hasselt Danny Vromans ‘ingevlogen’ om dit laatste duel in 2017 van Oranje op Nederlandse bodem van commentaar te voorzien.

 

                                           

 

“Monique kende mij nog van uit de tijd dat ze trainster was bij de LIONS,” vertelt Vromans die zelfverzekerd over komt en bepaald geen plankenkoorts kent in een hal met 4500 fans. “Ze halen alleen het allerbeste,” geeft hij blijk van zijn gevoel voor humor. “Daarvoor was ik al enkele jaren actief rondom de duels van de vrouwen van V&L en de Limburgse Handbal Dagen. Ook het toenmalige Sittardia heeft meer dan eens gevraagd of ik als speaker bij hun thuiswedstrijden wilde optreden. In 2012 was ik betrokken als speaker bij het EK voor junioren in Maastricht. Leuke wedstrijden om te doen. Bij Initia Hasselt heb ik die functie ook heel lang gedaan. Alleen bij de Belgische nationale ploeg word ik weg gehouden. Vreemd, als je het aan mij vraagt. Zo’n kort ritje naar Limburg is te doen. Daarnaast heb ik veel contacten in die provincie, dus ik mag er graag komen! Als je in Holland mag ‘spiekeren’ dan hebt ge het als Belg ver geschopt!”

Vromans komt in zijn taalgebruik niet over als een ‘droogkloot’ zoals hij zelf aangeeft. “Ge moet ook een beetje plezant zijn, uw stem moet goed overkomen. Soms verrassend, vaak inspelend op een situatie. Voorbeeld? Kunt U tijdens de match omroepen dat Miepke vandaag 12 jaar wordt? Of dat Henk en Sonja 25 jaar getrouwd zijn? Probeer het publiek te enthousiasmeren. Ik bereid me goed voor, ook de Engelse teksten die namens de EHF uitgesproken moeten worden, moet ik vooraf toch even oefenen.”

Drie kwartier voor de wedstrijd begint een lange zit voor Danny Vromans. Vlak achter de wisselbanken, naast de geluidsman. Goed overzicht over ‘het plein’. “Hier zijn onze dames!” opent hij vurig als Oranje de speelvloer betreedt. Vreemd eigenlijk, dat Vromans zich meteen thuis voelt bij Oranje. Op het veld nog een Belg: scheidsrechter Sigurd Thomassen is een streekgenoot van hem. Ook die heeft, samen met zijn partner Yves Schols, zichtbaar plezier om dit duel voor zoveel volk te mogen leiden.

Bij de volksliederen klinkt er even twijfel. “Nee, het Wilhelmus ken ik niet qua tekst, wel melodie. Dus kan ik dat niet echt mee zingen. Het Italiaanse volkslied daarentegen gaat makkelijker: mijn vriendin is half-Italiaanse, dus dan weet ge het wel!” grinnikt hij. “Iedere avond zing een stukje van haar volkslied, want anders slaapt ze slecht! Heb ook nog acht Belgische supporters meegenomen, die zullen vanavond zeker gaan genieten.” Vromans probeert nog een paar keer de wave op de volle tribunes in gang te krijgen. Maar daar wil het publiek niet echt aan. Zijn poging sterft, een beetje teleurstellend, in schoonheid en goede bedoelingen.

Zijn volgende klus volgt al weer eind december: drie dagen omroepen bij de Limburgse Handbal Dagen. Tussendoor nog een match van Gummersbach bezoeken. Vromans is een handballiefhebber, dat blijkt.  

 


 

De organisatie herdenkt Hen Heijnen

Aan de vooravond van de 29e editie, staan we nog even stil bij het overlijden van een markante vrijwilliger. Hen Heijnen uit Sittard overleed onlangs op 61-jarige leeftijd.

 

 

Hen was één van de medewerkers van het eerste uur. Met zijn achtergrond bij Sittardia vond hij het niet meer dan vanzelfsprekend om ook bij de LHD te helpen. Hen verzorgde met name de inrichting van de Stadssporthal, waar tot en met de editie van 2014 elk jaar gespeeld werd. Vaak nam hij speciaal enkele dagen voor kerstmis vrij om al aan de klus te kunnen beginnen. Dan had hij voldoende tijd om alles tiptop in orde te brengen. Want Hen nam geen genoegen met een 10, het moest een 10+ zijn. Ook tijdens de LHD was hij altijd aanwezig om waar nodig bij te springen en probleempjes op te lossen.

 

Met het besluit om zijn geliefde Stadssporthal in 2015 niet langer als speellokatie te gebruiken, was Hen dan ook niet blij. Toch bleef hij de Handbal Dagen trouw en ging hij met net zoveel enthousiasme aan de slag in de Fitland-hal en was hij alle dagen van de partij.

 

Alle vrijwilligers zullen Hen ontzettend missen en wij wensen de nabestaanden dan ook extra veel sterkte tijdens deze emotionele kerstdagen.

 


 

 

Afscheid van een van de trouwste vrijwilligers...

Theo Heij neemt na 28 jaar afscheid bij de LHD

De organisatie van de Limburgse Handbal Dagen bestaat geheel uit vrijwilligers. Theo Heij (69) uit Neerbeek is er vanaf de tweede editie bij. Na 28 jaar de trouwe kameraad van de penningmeester te zijn geweest, neemt hij nu afscheid.

 

Theo Heij is één van de weinige vrijwilligers die kan zeggen dat hij bijna alle edities heeft bijgewoond. Alleen de eerste jaargang heeft de Neerbekenaar niet van dichtbij meegemaakt. Heij was destijds penningmeester bij zijn oude liefde HV Blauw-Wit, waarvoor hij ook 35 jaar lang handbalde. En aangezien hij goed met cijfertjes was, vroeg het toenmalige bestuur hem om ook bij de Limburgse Handbal Dagen bij te springen.

 

Theo werd de medewerker die zich helemaal toelegde op het stukje ticketing. Dat heette toen nog gewoon ‘de kaartverkoop’. En dat was in de 80’er en 90’er jaren bepaald geen sinecure. In dit pre-computer tijdperk moesten alle kaarten handmatig worden verspreid bij de diverse voorverkoopadressen in Sittard, Geleen en Beek en daar moest natuurlijk ook contant betaald worden. Theo had de welhaast ondankbare taak om voorafgaand aan het evenement vrijwel dagelijks al deze adressen af te rijden en te inventariseren hoe de kaartverkoop ervoor stond en of de inkomsten op schema lagen. En belangrijker nog: zorgen dat de geïncasseerde recette veilig bij de penningmeester terecht kwam. “Ik kan je vertellen dat ik vaak met duizenden euro’s rondreed. Het meeste geld haalden we vlak voor de kerstdagen binnen. Omdat de banken dan al dicht waren, lag hier met de feestdagen al dat geld in huis...haha. Tegenwoordig gaat dat gelukkig allemaal wat veiliger.”

 

Tijdens het toernooi maakte Theo eveneens lange en intensieve dagen. De sympathieke zestiger schetst zijn dagindeling. “Ik stond meestal om half 6 in de ochtend op om de kassa’s in orde te maken. Die moesten dan vervolgens gebracht worden naar de sporthallen van Beek, Geleen en Sittard. Dat moest ruim voordat de deuren van de hal open gingen allemaal geregeld zijn. En als de eerste groepen bezoekers binnen waren, dan volgde opnieuw een ronde langs de sportcomplexen om de recettes van de dagkaarten op te halen. Die ronde deed je dan enkele malen per dag en in de tussentijd werd de opbrengst nauwkeurig geteld. Je moest dus de hele dag geconcentreerd bezig zijn. Inderdaad, van handbal kijken kwam niet veel terecht. Maar ik heb het graag gedaan. We hebben met de vrijwilligers ook heel wat afgelachen op die dagen.”

 

Na afloop van de editie van 2015 gaf penningmeester Peter Baltus te kennen dat hij het welletjes vindt. En in zijn kielzog besloot ook Theo Heij om te stoppen met het vrijwilligerswerk. “Het is mooi geweest en ik ben ook niet meer de jongste. Het is tijd dat een nieuwe generatie het werk overneemt. Dit jaar ben ik natuurlijk wel in de hal te vinden. Maar dan op de tribune, gewoon genietend van het spelletje.”